…Henryk Sienkiewicz był pisarzem dla dzieci, które na zawsze zostają w nas i którymi my na zawsze zostajemy gdzieś w głębi naszych serc i w mrokach podświadomości. Stefan Żeromski był pisarzem dla młodzieży. Józef Mackiewicz jest pisarzem dla dorosłych, dla ludzi w wieku męskim, wieku klęski.
Marian Hemar. Tydzień Polski, 1966

W minioną niedzielę 14 czerwca we wsi Serbentienė rejonu Prienai, jak co roku od ponad dwudziestu lat, z udziałem siedmiu trup aktorów ludowych, odbył się XXI Festiwal Teatrów Stodolnych „Vėtrungė 2026“ (Klojimo teatrai). W roli organizatora święta i gościnnych a niezwykle ofiarnych gospodarzy tradycyjnie wystąpiła trupa miejscowego teatru ludowego „Vėtrungė”.

Litewska tradycja organizowania amatorskich przedstawień teatralnych i koncertów muzycznych w sięga końca XIX, kiedy to język litewski był zakazany, a przejawy kultury tłumione. Stodoły, które w okresie wiosny i części lata stały puste, a mogły pomieścić i ukryć przed nieżyczliwym nadzorem sporą publiczność, stały się naturą rzeczy miejscem spotkań, gdzie organizowano patriotyczne śpiewy, deklamacje i przedstawienia.
Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości w roku 1918, teatry stodolne nie zanikły, ale jeszcze bardziej się rozwinęły, zwłaszcza w regionie wileńskim, będącego pod okrutną polską okupacją.
Obecnie trwający ruch teatralny wznowił się w 1983 roku po tym, jak z inicjatywy Uniwersytetu Kłajpedzkiego odnowiono opuszczoną stodołę w chłopskiej zagrodzie w Agluonėnai. W 1984 roku te społeczne poczynania spotkały się z surowymi sankcjami ze strony Komitetu Centralnego Partii Komunistycznej Litwy za rzekomo propagowanie feudalnej Litwy.
12 lutego 1991 roku Ministerstwo Sprawiedliwości Litwy zarejestrowało statut Litewskiego Towarzystwa Teatralnego Krivūlė, zrzeszającego stodolne i inne teatry ludowe.
Na zdjęciach: trupa ”Vėtrungi” przed występem i na scenie
Film video: fragmenty festiwalu

Początek strony
JSN Boot template designed by JoomlaShine.com