Prawda jest nieznana, i prawdopodobnie, w obecnym stanie rozwoju gatunku ludzkiego, nigdy poznana nie będzie. Natomiast to, co stanowi najwznioślejszą cechę tego gatunku, to przyrodzony pęd do poszukiwania prawdy. Ten pęd świadczy o “uduchowieniu" naszego gatunku, wyrażonym w jego - kulturze, wszelkie zatem warunki zewnętrzne, ustroje państwowe, czy idee, wzbraniające lub tylko ograniczające prawo do poszukiwania prawdy, stają się automatycznie wrogami kultury ludzkiej. Józef Mackiewicz. Gdybym był chanem… Kultura, 1958

Wędziagolski Bronisław PDF Drukuj Email
Autor: Nasz Czas   
Niedziela, 26 września 2010

WILNIANIE ZASŁUŻENI DLA LITWY, POLSKI, EUROPY I ŚWIATA

(1876 - 1940)

Pułkownik, ur. w r. 1876 w Jaworowie na Ziemi Wileńskiej. Pochodzi z dawno osiadłej tam rodziny ziemiańskiej.

Po uzyskaniu matury w Piotrogrodzie, kształcił sięw szkole wojskowej w Kazaniu, następnie zaś w Akademii Wojskowej w Piotrogrodzie

Służył w armii rosyjskiej do czasu przewrotu bolszewickiego, biorąc udział w wojnach chińskiej i japońskiej (przy oblężeniu Portu Artura)

W armii rosyjskiej w stopniu pułkownika był dowódcą pułku Strzelców syberyjskich. Przy wybuchu rewolucji porzucił wojsko i udał się w strony rodzinne, a stamtąd w r. 1918 uciekł przed prześladowaniem Niemców do Kijowa.a następnie na Kubań do organizacyj wojskowych generała Żeligowskiego.

Tam otrzymał rozkaz udania się na Syberię w roli dowódcy sił zbrojnych polskich na Wschodzie. Do miejsca jednakże nie dotarł i dostał się do niewoli tureckiej w Pietrowsku.Turcy odstawili go do neutralnej wówczas Odessy, skąd wraz ze Stanisławem Zielińskim, czł. Komitetu Narodowego udał się na wezwanie generała Hallera do Paryża i tam otrzymał nominację dowódcy V p. strzelców Armii Polskiej (szóstej armii Koalicji). W r. 1919 powrócił do kraju.

Objął dowództwo łódzkiego pułku , a w r. 1920 został mianowany dowódcą II-ej brygady litewsko-białoruskiej dywizji.

W czasie najazdu bolszewickiego bronił Warszawy na stanowisku dowodzącego 21-ą brygadą piechoty.

Po zajęciu Wilna wraz z pułkiem kowieńskim przybył z pomocą gen. Żeligowskiemu, został następnie dyrektorem departamentu aprowizacji i członkiem tymczasowej rządzącej Komisji Litwy Środkowej.

Na tym stanowisku wszedł jako poseł do Sejmu Wileńskiego, a po zlikwidowaniu sprawy Litwy Środkowej jako członek Polskiego Stronnictwa Ludowego „ Piasta” został wybrany na posła do Sejmu z okręgu 63. Sejmie pracował w Komisjach: Wojskowej, Reform rolnych i in.

Na terenie swego okręgu był członkiem wydz. pow. Sejmiku wileńsko -trockiego, prezesem zarz. Współdz kredytowej w Małych Solecznikach, czł. Rady naprawy ustroju rolnego w wojew. Nowogródzkim. Aresztowany przez okupanta sowieckiego w końcu września 1939 roku. Zamordowany w Katyniu.

Nasz Czas